Πρόκειται για ένα YouTube movement που ξεκίνησε όταν ο εμπνευστής του, Juan Mann, επέστρεψε στην πατρίδα του την Αυστραλία και αισθάνθηκε τόση μοναξιά που πήρε ένα πλακάτ, έγραψε πάνω “Free Hugs” και πήρε τους δρόμους…Στην αρχή όλοι τον κοίταζαν περίεργα αλλά σιγά σιγά έγινε φανερό ότι και άλλοι άνθρωποι είχαν ανάγκη από μια αγκαλιά…

Στη συνέχεια το αρχικό αυτό video ανέβηκε στο YouTube, εθεάθη γύρω στις 25 εκατομμύρια φορές και η απλή πράξη του Juan Mann εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα αγάπης και τρυφερότητας. Πλέον υπάρχουν βιντεάκια από πάρα πολλές πόλεις του κόσμου όπου κάποιοι “τρελοί” βγαίνουν στους δρόμους και μοιράζουν δωρεάν αγκαλιές! Αξίζει να σημειώσουμε ότι αρχικά η αστυνομία του Σίδνεϋ είχε απαγορεύσει την καμπάνια αλλά μετά από τη συγκέντρωση 10 χιλιάδων υπογραφών η τάξη αποκαταστάθηκε.

Εννοείται ότι το κίνημα Free Hugs δεν θα υπήρχε χωρίς το YouTube και τη δυνατότητα που παρέχουν τα νέα μέσα στους χρήστες για παγκόσμια, δωρεάν και άμεση διάδοση πληροφορίας. Αυτό που προσπαθούν λυσσασμένα να πετύχουν οι εταιρίες, δηλαδή να φτιάξουν ένα επιτυχημένο διαφημιστικό viral, ήρθε αβίαστα για το video του Juan Mann με μηδενική δαπάνη χρημάτων και προσπάθειας. Για άλλη μία φορά, content is king…

Πριν από λίγες μέρες λοιπόν έπεσα πάνω στο παρακάτω video που δείχνει την ανάλογη κίνηση στη Θεσσαλονίκη. Όπως αναφέρει ο χρήστης που το ανέβασε, αποτελεί κομμάτι κάποιας εργασίας φοιτητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Βρήκα το video ιδιαίτερα καλοφτιαγμένο και με ωραία μουσική υπόκρουση από Κωνσταντίνο Βήτα. Απολαύστε το!

Για όσους δεν το έχουν δει, ιδού και το αρχικό video με τον Juan Mann σε ένα εμπορικό κέντρο του Σίδνεϋ:

Thanks Γιάννη.

Το Open Coffee Club είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο ανθρώπων που ασχολούνται με την online επιχειρηματικότητα. Συναντήσεις ανεπίσημου χαρακτήρα πραγματοποιούνται σε τακτά διαστήματα σε διάφορες πόλεις του κόσμου, και παρευρίσκονται (επίδοξοι και μη) επιχειρηματίες, χρηματοδότες, bloggers και όποιος άλλος ενδιαφέρεται.

Αφού δεν θα μπορέσω να παρευρεθώ, τουλάχιστον ας δώσω ένα link που είμαι σίγουρος ότι ενδιαφέρει το κοινό του Open Coffee: Ο Σωκράτης Παπαφλωράτος και ο Walid Al Saqqaf, ιδρυτές του niche social network TrustedPlaces.com, έδωσαν πρόσφατα μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Intruders.tv περιγράφοντας την εμπειρία τους με τους angel investors και εξηγώντας πώς κατάφεραν να πάρουν χρηματοδότηση ύψους 1 εκατομμυρίου δολαρίων μέσα σε 83 μέρες. Σημειωτέον ότι το TrustedPlaces.com ήταν πριν λίγες μέρες το “Website of the week” στους Times του Λονδίνου.

Disclaimer: Έχω εργαστεί για το TrustedPlaces στο παρελθόν και έχω φιλικές σχέσεις με τους ιδρυτές.

Επίσης να αναφέρω ότι το Intruders.tv έχει πολλές συνεντεύξεις ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στο χώρο των social media, όπως ο CEO του iLike, του δημοφιλέστερου application στο Facebook, και η συμπαθέστατη CEO του Ning.com, μιας υπηρεσίας που επιτρέπει στον καθένα να δημιουργήσει το δικό του online community. Last (and geeky) point, ίσως η σύνδεση που έχω εδώ στο Βέλγιο να είναι πολύ δυνατή, αλλά έχω την εντύπωση ότι ούτως ή άλλως το streaming του Intruders.tv είναι εξαιρετικής ποιότητας.

Το blog αυτό δεν απευθύνεται μόνο σε επαγγελματίες (ή ερασιτέχνες, βλέπε bloggers) των online media και της διαφήμισης, αλλά και σε ένα ευρύτερο κοινό χρηστών του Διαδικτύου που ενδιαφέρονται για αυτά τα θέματα. Έτσι λοιπόν, και με την φράση ενός φίλου μου “μπήκα στο blog σου και δεν κατάλαβα τίποτα” κατά νου, σκοπεύω κατά καιρούς να εξηγώ με απλά λόγια κάποιες έννοιες που για πολλούς μπορεί να είναι αυτονόητες, αλλά για άλλους είναι εντελώς ξένες.

Ο όρος social bookmarking περιγράφει την λειτουργία διαφόρων sites που επιτρέπουν στους χρήστες να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης σε κάποιο blog post ή γενικότερα σε οποιοδήποτε κείμενο δημοσιευμένο σε ιστοσελίδα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένα σύστημα αξιολόγησης του online περιεχομένου από τους ίδιους τους χρήστες και κάποιος που θέλει να διαβάσει τα καλύτερα (για την ακρίβεια, τα πιο δημοφιλή) posts της ημέρας δεν έχει παρά να επισκεφτεί ένα από αυτά τα sites.

Τα πιο γνωστά ξένα social bookmarking sites είναι το Digg, το StumbleUpon, το Reddit και άλλα. Ως τέτοιο site αναφέρεται και το Del.icio.us, αν και η λειτουργία του είναι κάπως διαφορετική: εδώ οι χρήστες έχουν μία προσωπική σελίδα όπου μπορούν να αποθηκεύουν τα αγαπημένα τους sites ή συγκεκριμένα posts, και να τα κατηγοριοποιούν με τη χρήση tags. Έτσι, κάποιος που ενδιαφέρεται για παράδειγμα για το basket, μπορεί να κάνει μια αναζήτηση και να βρει ιστοσελίδες που αναφέρονται στο basket, βλέποντας για την καθεμία και τον αριθμό των μελών που την έχουν αποθηκεύσει στα αγαπημένα τους.

Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετά social bookmarking sites όπως το Buzz, το Cull, το Checkit και άλλα. Υπάρχει μία cool οριζόντια μπάρα με όλα τα εικονίδια των ελληνικών social bookmarking sites που έχω δει στο pestaola.gr αλλά δεν ξέρω αν είναι ευρέως διαθέσιμη και πού μπορεί να τη βρει κανείς. Εγώ επέλεξα να ενσωματώσω στο τέλος του κάθε post το εικονίδιο του Buzz επειδή πιστεύω ότι είναι το πιο διαδεδομένο (με βάση τον αριθμό των blogs που έχω δει να το χρησιμοποιούν).

Γενικά η λειτουργία αυτών των sites είναι επωφελής γιατί πάντα βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον στις πρώτες σελίδες, υπάρχει όμως και το μελανό σημείο του social spamming, δηλαδή η πρακτική κάποιων bloggers να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης αποκλειστικά στα δικά τους posts με στόχο την αυτοπροβολή.

Σε κάθε περίπτωση, το social bookmarking έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες τάσεις διεθνώς τα τελευταία χρόνια και φυσικά αποτελεί άλλη μία συμμετοχική εφαρμογή του Web 2.0. Όσο για το τι είναι το Web 2.0, σάς παραπέμπω στο πρώτο post αυτού του blog!

Τα περίπτερα των διαφημιζομένων ήταν περισσότερο technical, και έτσι τα πέρασα σχετικά γρήγορα. Αξίζει πάντως να αναφέρω την πληθώρα εταιριών που προωθούσαν υπηρεσίες email marketing. Αρκετά ενδιαφέρον ήταν το stand του LinkedIn, στο οποίο διένεμαν σε φυλλάδιο το κλασσικό post του Guy Kawasaki σχετικά με τους τρόπους χρήσης της υπηρεσίας (εδώ μπαίνει το γνωστό πλέον ηθικό ζήτημα με τους power bloggers που επηρεάζουν έναν μεγάλο αριθμό χρηστών, χωρίς όμως να μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχουν κάποιο άμεσο χρηματικό όφελος από τα γραφόμενά τους).

Λόγω περιορισμένου χρόνου μπόρεσα να παρευρεθώ σε δύο ομιλίες μόνο. Η πρώτη αφορούσε την εφαρμογή του Web 2.0 στον τραπεζικό χώρο, και εισηγητής ήταν ο Head of Online Marketing and Content στην Barclays Bank. Η παρουσίαση ήταν αρκετά βαρετή με μοναδικό ενδιαφέρον σημείο την αναφορά στο Web 3.0, το οποίο όπως υποστήριξε ο ομιλητής θα χαρακτηρίζεται από τον υψηλό βαθμό προσωποποίησης (personalisation) των υπηρεσιών. Ακόμα δεν έχει κοπάσει η συζήτηση για το τι είναι το Web 2.0 και κάποιοι ξεκίνησαν να μιλάνε (άστοχα κατά τη γνώμη μου) για το Web 3.0!

Η δεύτερη παρουσίαση που παρακολούθησα ήταν εκπληκτική, και μόνο για αυτή άξιζε να διασχίσω το μισό Λονδίνο για να πάω στην έκθεση. Ομιλητής ήταν ο Loic Le Meur, Executive Vice President & General Manager για την Ευρώπη στην Six Apart, εταιρία που προσφέρει blogging software όπως το Typepad. Ο Le Meur είναι επίσης ο κορυφαίος blogger στη Γαλλία και επενδυτής σε web start-ups όπως (ήταν κάποτε start-ups!) το Technorati και το LinkedIn. Ο τυπικός τίτλος της παρουσίασης ήταν “Blogging and the future of social software” αλλά ο ομιλητής αναφέρθηκε στο σύνολο των social media, εντοπίζοντας 4 τάσεις για το μέλλον:

1. Escape your friends: Έχοντας προσωπικές σελίδες στο MySpace, στο Flickr, στο LinkedIn και σε άλλα social networks, βρισκόμαστε πλέον σε ένα περιβάλλον που κατακλύζεται από “φίλους”. Το επόμενο βήμα θα είναι να βρούμε τρόπους να μειώσουμε τους online φίλους μας, λόγω της πολυπλοκότητας του να έχεις πάρα πολλές εικονικές επαφές (π.χ. όταν βομβαρδίζεσαι από friend requests από αγνώστους).
2. Stay with your friends: Ένα φυσικό επακόλουθο της προηγούμενης τάσης είναι η αναζήτηση νέων μεθόδων για να κρατάς επαφή με τους πραγματικούς φίλους σου. Παραδείγματα νέων online υπηρεσιών που δίνουν στον χρήστη αυτή τη δυνατότητα είναι το Twitter (μία microblogging υπηρεσία που σου επιτρέπει να δημοσιεύεις μικρά μηνύματα για τους φίλους σου είτε από το κινητό τηλέφωνο είτε από τον υπολογιστή) και το Dopplr (αυτό το άκουγα πρώτη φορά, πρόκειται για ένα site μέσω του οποίου μπορείς να βλέπεις πού ανά τον κόσμο είναι οι φίλοι σου, συνεπώς είναι χρήσιμη υπηρεσία για συχνούς ταξιδιώτες, μακρινούς φίλους κλπ).
3. Video: TV sucks. Η τηλεόραση δεν παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησης πληροφορίας (non-searchable), έχει υψηλά κόστη παραγωγής και εκπομπής (transmission) και δεν προσφέρει ευκαιρίες για κοινωνική δικτύωση (social networking). Αυτές και άλλες αδυναμίες της τηλεόρασης ήδη καλύπτονται από προϊόντα και υπηρεσίες όπως το Joost, το Apple TV και το TiVO.
4. New culture: Μία νέα, παγκόσμια κουλτούρα ανατέλλει, ειδικά όσον αφορά τη νέα γενιά, και χαρακτηρίζεται από τις ακόλουθες τάσεις (τις παραθέτω όπως αναφέρθηκαν στην παρουσίαση): no office, self-employed, easy to become an entrepreneur, no race (ex. kids playing World of Warcraft with fellows around the world), no smoking, no e-mail, no country (citizens of the world), no religion, no hierarchy, nothing centralised, no mass media, no time (right here, right now), no offline (ubiquitous connectivity), no distance, no secrets (everything shared/transparency), no costs (free telephone, music, TV etc).

Γενικά το Internet World μου άφησε μία ευχάριστη γεύση, ειδικά η παρουσίαση του Le Meur, και αξίζει να συμπληρώσω ότι η είσοδος ήταν δωρεάν. Ελπίζω να αρχίσουμε να βλέπουμε και στην Ελλάδα περισσότερα τέτοια events, πέρα από το καθιερωμένο ετήσιο συνέδριο του Interactive Advertising Bureau.

Ελάχιστες ώρες μετά το μακελειό στο πανεπιστήμιο της Virginia δημιουργήθηκε αυτό το blog ώστε να έρθουν σε επαφή οι φίλοι και συγγενείς των φοιτητών με τους δικούς τους και να μάθουν αν είναι καλά. Από όσο ξέρω, πλέον η λίστα με τα θύματα είναι δημοσιευμένη στα media, τις πρώτες ώρες όμως φαντάζομαι πως αυτό το blog έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενημέρωση για την τύχη των αγνοούμενων.

Όπως έχω ξαναπεί σε αυτό το blog, το Internet δεν προσφέρεται μόνο για επιχειρείν αλλά μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί και για κοινωφελείς, πολιτικούς ή άλλους σκοπούς. Το παραπάνω παράδειγμα αποδεικνύει ότι, όταν μιλάμε για social media, δεν εννοούμε μία τάση ή ένα trend αλλά μία επανάσταση.

Κλείνω με την ευχή να μην συμβούν ξανά άλλες τέτοιες τραγωδίες, και με την ελπίδα να αναθεωρηθούν επιτέλους οι νόμοι περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.

In an increasingly cluttered online advertising environment, brands are struggling to overcome “banner blindness” and they are looking for cooler ways to engage their target audience, beyond traditional display advertising and their favourite search engine marketing. In accordance with the general trend towards a more interactive and consumer-driven Web, a phenomenon often referred to as Web 2.0, advertisers are embracing user-generated content in their online marketing efforts.

So what would be the “correct” way for a brand to launch a successful consumer-generated content campaign? Well, there are many examples of companies that have invited their customers to submit their own stuff (whether it be comments, photos, videos or any other form of self-expression) and the Internet population has responded positively. For instance, HSBC has established an online forum where users can discuss on a wide variety of topics, from Blackberries to dog shows. The website has attracted over 1 million unique visitors and a new discussion issue is proposed every week. Mastercard has extended its popular offline “Priceless” campaign on the Internet, inviting users to submit their own “priceless picks”. An early example of a user-generated content campaign is Converse Gallery, where Converse encourages its fans to create and submit short films for its iconic All Star shoes. The website is up and running since August 2004.

But it is not always the advertisers themselves that initiate consumer-empowered Web activity around their brands. Flickr, the photo-sharing online community, has over 30,000 photos tagged “Vespa”. This is not the result of a planned promotional move, but a collection of photos uploaded by the worldwide aficionados of the Italian scooter. In addition, a video showing the result of mixing Mentos with Diet Coke (the Coke explodes creating a small geyser) has become a huge success on YouTube, generating a bulk of video responses from people who tried and recorded the experiment themselves. Again, the original video had nothing to do with Mentos or Coca Cola, and the buzz it created led the drinks giant to sign a deal with the production company for future cooperation.

However, not all user-created campaigns have a happy end. The Internet, by far the most open and democratic medium, provides consumers enough freedom to praise an effort they like but also to hurt a brand severely. Dell, the electronics manufacturer, has learned this lesson very well when a blogger posted a problem that he had with Dell’s technical support, then others added their similar comments and this evolved into an “I hate Dell” movement. On the user-generated content arena, the idea of Chevrolet to invite consumers to insert the text in the video ads for its new Tahoe SUV did not quite have the desired effect: a wave of anti-SUV and anti-Tahoe ads flooded YouTube, creating a remarkable negative hype around the brand.

Any publicity is good publicity, it is often said. On the other hand, even the most optimistic observer would have a hard time finding a positive aspect in a consumer-created campaign that leads to irony and hate messages for the brand. So what are the elements that determine whether such a campaign will take off or not? First of all, having a cool product helps. And it helps a lot. Brands such as Converse and Vespa did not have to do a lot to get their customers contribute. It wouldn’t be too surprising if the next successful user-generated content campaign was launched for the iPod or for Diesel jeans, products that have a worldwide base of enthusiasts ready to become brand ambassadors. Another factor that is important is relevance. It makes a sense to launch a photo-submitting campaign if you want to promote a new camera (as Canon did for its EOS 350D model, a campaign that attracted about 20,000 photograph uploads).

Advertisers that are planning to invite consumers to contribute in online campaigns should bear in mind that their campaigns are likely to grow out of control. This is what happened with the Chevy Tahoe videos and it could happen to any brand, especially when advertising a controversial product (such as the massively-polluting SUVs). Even the “Priceless” campaign, which is executed in the controlled environment of a company website, has grown out of control since there are loads of spoof “Priceless” ads on YouTube. Luckily for Mastercard, the majority of these videos do not make fun of the brand but are using the idea in other, mostly humoristic contexts.

A question that arises from the above remarks is whether it is worth the risk to enable users to publish their own brand-centred content if it is so easy for the situation to go out of hand and even turn against the company. The answer is a hard one to give, but the benefits of a successful consumer-empowered campaign are not to be ignored: in a media system that is bombarding people with advertising messages, the opportunity to get the customers to truly engage with your brand is a scarce one. Such campaigns unleash the potential of peer-to-peer marketing, turn committed customers to brand evangelists, and the buzz created around the product is almost impossible to be achieved with mainstream advertising. Are the benefits strong enough to outweigh the risks? The answer is yours.

Σημείωση: Επειδή θα λείψω για λίγες μέρες στο Βερολίνο, τυχόν σχόλια που θα κατατεθούν σε αυτό ή σε άλλα posts θα δημοσιευτούν με μικρή καθυστέρηση.

Σήμερα θα αφιερώσω ένα post στον προηγούμενο εργοδότη μου, ένα Internet start-up με την ονομασία TrustedPlaces.

Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας γενιάς των social networks, που συνδυάζουν τα networking functionalities του MySpace και των υπόλοιπων μαζικών social networks με την εξειδίκευση σε ένα συγκεκριμένο niche [άλλα επιτυχημένα παραδείγματα τέτοιων δικτύων είναι το LinkedIn (business networking) και το WAYN (travel community)]. Στην προκειμένη περίπτωση το focus είναι στη διασκέδαση, και πιο συγκεκριμένα σε επιλεγμένα μέρη (‘Trusted Places’) τα οποία προτείνουν οι ίδιοι οι χρήστες του site.

Το κάθε μέλος έχει προσωπική σελίδα με φωτογραφία, πληροφορίες, φίλους, κλπ. Τίποτα καινούργιο ως εδώ. Όμως όλα τα μέλη έχουν τη δυνατότητα να γράψουν reviews για τα bars και τα εστιατόρια που τους αρέσουν ή δεν τους αρέσουν και να συνεισφέρουν με αυτόν τρόπο στην κοινότητα. Έτσι, κάποιος που ψάχνει για παράδειγμα ένα καλό ισπανικό εστιατόριο στο Λονδίνο θα πάει στο TrustedPlaces και θα διαβάσει reviews για διάφορα εστιατόρια, γραμμένα από απλούς ανθρώπους που έχουν επισκεφτεί το μέρος και έχουν εκφράσει την άποψή τους.

Η δύναμη του TrustedPlaces είναι προφανής: Ένα word-of-mouth online community με user-generated content αποτελεί πολύ πιο αξιόπιστη πηγή πληροφοριών από οποιοδήποτε άλλο site προτάσεων όπου ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που διαβάζεις είναι αυθόρμητη άποψη ή πληρωμένη καταχώριση.

Και αν όλα αυτά δεν ακούγονται ιδιαίτερα καινοτόμα, το personalised recommendations system σίγουρα δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Όταν ένα νέο μέλος κάνει εγγραφή, συμπληρώνει προαιρετικά ένα quiz σχετικά με τις προτιμήσεις του. Έτσι το site γνωρίζει τι αρέσει στον κάθε χρήστη και τι όχι και είναι σε θέση να κάνει personalised recommendations. Για παράδειγμα, στη σελίδα σου εμφανίζονται προτάσεις για μέρη που έχουν λάβει υψηλή αξιολόγηση από άτομα που έχουν παρόμοιες προτιμήσεις με τις δικές σου.

Ένα άλλο ξεχωριστό χαρακτηριστικό του TrustedPlaces είναι η παροχή κινήτρων στους χρήστες για να συμμετέχουν με reviews, comments, κλπ. Συνήθως, όταν αναφερόμαστε σε user-generated content εννοούμε την εθελοντική συνεισφορά του χρήστη σε κάποιο website. Αυτό το μοντέλο έχει πλέον πλησιάσει τα όρια του κορεσμού, αφού ο αριθμός των sites που στηρίζονται στην καλή θέληση των χρηστών για την προσφορά περιεχομένου (content) έχει αυξηθεί δραματικά. Το TrustedPlaces προσκαλεί τους χρήστες του να καταθέτουν φωτογραφίες και κείμενα σχετικά με τα μέρη που πηγαίνουν, με αντάλλαγμα reward points: όταν κάποιος συμπληρώσει έναν προκαθορισμένο αριθμό πόντων, κερδίζει δώρα όπως μία κάρτα που του παρέχει 50% έκπτωση σε 1000 εστιατόρια και bars του Λονδίνου. Να σημειώσω εδώ ότι προς το παρόν το focus του site είναι στη Μ. Βρετανία και στη Γαλλία αλλά στην ουσία τα reviews μπορεί να αφορούν ένα μέρος σε οποιαδήποτε πόλη του κόσμου (και υπάρχουν ήδη πολλά τέτοια reviews).

Όσο για τις προοπτικές εξέλιξης ενός τέτοιου project στο Λονδίνο, η εταιρία έλαβε χρηματοδότηση ύψους 750,000 Euro πέντε μήνες μετά την ίδρυσή της, προκειμένου να αναπτύξει περισότερο τις υπηρεσίες της και να προσδώσει μεγαλύτερη αξία στους χρήστες της.

Highlight: ο CEO της εταιρίας (και ένας εκ των δύο συνιδρυτών) είναι Έλληνας και μάλιστα Θεσσαλονικιός!