Μία ακόμα καινοτόμος ιδέα για την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών που έρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο γνωστός εκδοτικός οίκος Penguin λάνσαρε πρόσφατα τα πρώτα του ψηφιακά μυθιστορήματα όπου ο αναγνώστης ακολουθεί κυριολεκτικά τους χαρακτήρες μέσα από την υπηρεσία Google Maps.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν online στην ιστοσελίδα We Tell Stories έξι μυθιστορήματα γραμμένα από έξι συγγραφείς και θα είναι διαθέσιμα χωρίς χρέωση για έξι εβδομάδες. Πέρα από τη σύνδεση με την Google Maps, η πρωτοποριακή αυτή μέθοδος storytelling χρησιμοποιεί και άλλες εφαρμογές των νέων μέσων. Για παράδειγμα, στη δεύτερη ιστορία με τίτλο “Slice”, ο αναγνώστης καλείται να παρακολουθήσει την πλοκή μέσα από τα blogs των ηρώων, να επικοινωνήσει μαζί τους μέσω email αλλά και να διαβάσει τα μηνύματά τους στο Twitter!

[via]

Το podcast της Guardian έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά κινήσεων στις οποίες έχουν προβεί τα -πιο πρωτοποριακά- παραδοσιακά μέσα προκειμένου να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες του Διαδικτύου. Η πιο εντυπωσιακή τέτοια κίνηση κατά την άποψή μου είναι η audio edition του Economist. Το γνωστό περιοδικό προσφέρει μέσω του site του την ηχογραφημένη έκδοση όλων των άρθρων του κάθε εβδομάδα. Βέβαια η διάθεση γίνεται επί πληρωμή (για τους μη συνδρομητές) αλλά η κίνηση και μόνο καταδεικνύει την κατανόηση από πλευράς του Economist των βαθύτατων αλλαγών στο σύγχρονο media consumption. Είναι πολύ πιθανό ένας busy professional να θέλει να ακούσει τα άρθρα του περιοδικού ενώ είναι στο γυμναστήριο από ότι να τα διαβάσει στην εκτυπωμένη έκδοση και πλέον του παρέχεται αυτή η δυνατότητα. Εξάλλου, καθώς οι εργαζόμενοι γίνονται ολοένα και περισσότερο multitaskers, προτιμούν (ή είναι αναγκασμένοι) να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, π.χ. να ακούσουν ένα περιοδικό (!) ενώ εργάζονται μπροστά στον υπολογιστή. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο integration του offline περιεχομένου με τα νέα μέσα…

Διάβασα την είδηση στο καινούργιο site της βρετανικής εφημερίδας Guardian για το αμερικανικό κοινό που λανσαρίστηκε αυτή την εβδομάδα.

Μπορούμε να πούμε πολλά για τις ευθύνες των κυβερνήσεων που βάζουν πάνω από όλα τα συμφέροντα, δεν δίνουν κίνητρα για αειφόρο ανάπτυξη, οι ΗΠΑ ούτε καν έχουν υπογράψει το Πρωτόκολλο του Κιότο, στην Ελλάδα δεν έχουμε ασφαλείς χωματερές ούτε ευρεία προγράμματα ανακύκλωσης και η λίστα δεν σταματάει πουθενά. Επίσης μπορούμε να ρίξουμε ένα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης στον ιδιωτικό τομέα, στις επιχειρήσεις που θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό του κέρδους, που “ξεφορτώνονται” τα απόβλητά τους χωρίς σχεδιασμό, που στην πλειοψηφία τους αγνοούν την έννοια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, που, που, που…

Όμως είναι εύκολο να μιλάμε για τις ευθύνες των άλλων (και είναι κάτι που συνηθίζουμε δυστυχώς στην Ελλάδα). Εγώ θα πρότεινα να αναρωτηθεί ο καθένας από εμάς: “Εγώ τι κάνω για το περιβάλλον”? Το τι μπορεί και πρέπει να κάνει ο καθένας μας το ξέρουμε πια, είναι πράγματα χιλιοειπωμένα στα ΜΜΕ*: να ανακυκλώνουμε, να μην πετάμε σκουπίδια ούτε στο δρόμο ούτε στην παραλία (ναι, το αποτσίγαρο θεωρείται σκουπίδι), να χρησιμοποιούμε λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης, να μην αγοράζουμε ρυπογόνα SUVs όσο ελκυστικά και αν φαίνονται (ή ακόμα καλύτερα να αγοράζουμε υβριδικά αυτοκίνητα), να σβήνουμε εντελώς τις ηλεκτρονικές συσκευές όταν δεν τις χρησιμοποιούμε, να κλείνουμε τη βρύση την ώρα που πλένουμε τα δόντια μας ή ξυριζόμαστε, να αγοράζουμε οργανικά προϊόντα, να μην χρησιμοποιούμε άσκοπα το air condition, και άλλα πολλά απλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε καθημερινά.

Θα μου πεις, αν εγώ κλείνω τη βρύση την ώρα που πλένω τα δόντια μου θα σωθεί το περιβάλλον? Όχι βέβαια, αλλά αν το κάνουμε όλοι μας, και αν όλοι μας κάνουμε ό,τι μπορούμε περισότερο τότε σίγουρα θα αλλάξει προς το καλύτερο ο κόσμος. Εξάλλου μόνο τότε θα μπορούμε, με καθαρή τη συνείδησή μας, να επιρρίψουμε ευθύνες στις κυβερνήσεις, στις επιχειρήσεις και σε οποιονδήποτε άλλον…

*Σε περίπτωση που θέλετε να πάρετε ιδέες για το πώς μπορεί ο καθένας μας να συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος ρίξτε μια ματιά σε αυτό το ημερολόγιο (pdf) του We Can Live Green με τις 365 απλές πράξεις που μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα του περιβάλλοντος και, κατ’ επέκταση, της ζωής μας.

Update: Ένα πολύ καλό link που είδα στο WebZ για το πώς μπορεί ο καθένας να συμμετέχει στη βελτίωση του περιβάλλοντος είναι και οι προτάσεις του περιοδικού TIME.

Το παρακάτω video κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και παρουσιάζει ένα προς ένα τα στοιχεία που συλλέγονται από τη Google σε κάθε αναζήτηση, αποδεικνύοντας ότι η ταυτότητα του χρήστη δεν μπορεί να αναγνωριστεί, δηλαδή δεν συλλέγονται στοιχεία όπως όνομα, επώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο. Άρα σύμφωνα με την εταιρία οι φωνές περί ”ηλεκτρονικού φακελώματος” δεν ευσταθούν.

Τα στοιχεία λοιπόν που συλλέγει η Google σχετικά με τους χρήστες είναι οι λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποίησαν, η διεύθυνση IP, τα cookies, ο τύπος του browser και η ημερομηνία και ώρα αναζήτησης. Η περιγραφή που δίνεται για τα cookies, που είναι και το πιο αμφιλεγόμενο από τα συλλεγόμενα στοιχεία κατά τη γνώμη μου, είναι φτωχή καθώς αναφέρεται απλά ότι “the cookie ID identifies your computer and tells us your preferences”. Ίσως κάποιος που γνωρίζει καλύτερα πώς λειτουργούν τα cookies μπορεί να μάς δώσει παραπάνω πληροφορίες.

Κάτι που -κακώς- δεν αναφέρεται στο video είναι ο λόγος για τον οποίο συλλέγονται αυτά τα δεδομένα, που μάλλον είναι η ακριβέστερη στόχευση της διαφήμισης (εκτός και αν το master plan που περιέγραψε ο Στρατής Λαλούτσος σε σχόλιό του σε προηγούμενο post αποδειχθεί αληθινό!). Στην περίληψη του YouTube πάντως αναφέρεται ότι θα ακολουθήσουν και άλλα videos που θα εξηγούν μεταξύ άλλων τους λόγους για τους οποίους η Google αποθηκεύει αυτά τα στοιχεία.

Υ.Γ. Μου αρέσει που φτάσαμε στην εποχή που οι εταιρικές ανακοινώσεις δημοσιοποιούνται μέσω video στο YouTube! Αντίο βαρετό Δελτίο Τύπου!

Και τώρα που μάθατε τι είναι το RSS, εγγραφείτε στο feed του Interactive Ideas!

Στην πραγματικότητα, η γνωστή διαφημιστική εταιρία ήθελε όντως να προσλάβει κάποιον για ένα καλοκαιρινό placement έξι εβδομάδων*, και το brief που δόθηκε στους υποψήφιους ήταν: “Turn this poster into a job”.

Η δημοπρασία στο eBay ήταν ιδέα ενός εκ των υποψηφίων ο οποίος “έστησε” μία εικονική δημοπρασία για τη θέση (στην ουσία δημοπράτησε το poster), στην οποία φυσικά κέρδισε ο ίδιος. Μάλιστα ο συγκεκριμένος υποψήφιος διατηρεί δικό του marketing blog, όπου μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία από πρώτο χέρι. Από όσο λέει ο ίδιος, ακόμα δεν έχει λάβει καμία απάντηση από την εταιρία. Έχω την εντύπωση ότι αν το καθυστερήσουν λίγο ακόμα θα τον αρπάξει κάποιος ανταγωνιστής…

*Αλήθεια, οι ελληνικές διαφημιστικές γιατί δεν προσφέρουν summer placements? Και αν προσφέρουν, μήπως τα δίνουν μόνο σε φίλους και γνωστούς? Όποιος έχει υπόψη κάποια τέτοια θέση ας με ενημερώσει!

Τα περίπτερα των διαφημιζομένων ήταν περισσότερο technical, και έτσι τα πέρασα σχετικά γρήγορα. Αξίζει πάντως να αναφέρω την πληθώρα εταιριών που προωθούσαν υπηρεσίες email marketing. Αρκετά ενδιαφέρον ήταν το stand του LinkedIn, στο οποίο διένεμαν σε φυλλάδιο το κλασσικό post του Guy Kawasaki σχετικά με τους τρόπους χρήσης της υπηρεσίας (εδώ μπαίνει το γνωστό πλέον ηθικό ζήτημα με τους power bloggers που επηρεάζουν έναν μεγάλο αριθμό χρηστών, χωρίς όμως να μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχουν κάποιο άμεσο χρηματικό όφελος από τα γραφόμενά τους).

Λόγω περιορισμένου χρόνου μπόρεσα να παρευρεθώ σε δύο ομιλίες μόνο. Η πρώτη αφορούσε την εφαρμογή του Web 2.0 στον τραπεζικό χώρο, και εισηγητής ήταν ο Head of Online Marketing and Content στην Barclays Bank. Η παρουσίαση ήταν αρκετά βαρετή με μοναδικό ενδιαφέρον σημείο την αναφορά στο Web 3.0, το οποίο όπως υποστήριξε ο ομιλητής θα χαρακτηρίζεται από τον υψηλό βαθμό προσωποποίησης (personalisation) των υπηρεσιών. Ακόμα δεν έχει κοπάσει η συζήτηση για το τι είναι το Web 2.0 και κάποιοι ξεκίνησαν να μιλάνε (άστοχα κατά τη γνώμη μου) για το Web 3.0!

Η δεύτερη παρουσίαση που παρακολούθησα ήταν εκπληκτική, και μόνο για αυτή άξιζε να διασχίσω το μισό Λονδίνο για να πάω στην έκθεση. Ομιλητής ήταν ο Loic Le Meur, Executive Vice President & General Manager για την Ευρώπη στην Six Apart, εταιρία που προσφέρει blogging software όπως το Typepad. Ο Le Meur είναι επίσης ο κορυφαίος blogger στη Γαλλία και επενδυτής σε web start-ups όπως (ήταν κάποτε start-ups!) το Technorati και το LinkedIn. Ο τυπικός τίτλος της παρουσίασης ήταν “Blogging and the future of social software” αλλά ο ομιλητής αναφέρθηκε στο σύνολο των social media, εντοπίζοντας 4 τάσεις για το μέλλον:

1. Escape your friends: Έχοντας προσωπικές σελίδες στο MySpace, στο Flickr, στο LinkedIn και σε άλλα social networks, βρισκόμαστε πλέον σε ένα περιβάλλον που κατακλύζεται από “φίλους”. Το επόμενο βήμα θα είναι να βρούμε τρόπους να μειώσουμε τους online φίλους μας, λόγω της πολυπλοκότητας του να έχεις πάρα πολλές εικονικές επαφές (π.χ. όταν βομβαρδίζεσαι από friend requests από αγνώστους).
2. Stay with your friends: Ένα φυσικό επακόλουθο της προηγούμενης τάσης είναι η αναζήτηση νέων μεθόδων για να κρατάς επαφή με τους πραγματικούς φίλους σου. Παραδείγματα νέων online υπηρεσιών που δίνουν στον χρήστη αυτή τη δυνατότητα είναι το Twitter (μία microblogging υπηρεσία που σου επιτρέπει να δημοσιεύεις μικρά μηνύματα για τους φίλους σου είτε από το κινητό τηλέφωνο είτε από τον υπολογιστή) και το Dopplr (αυτό το άκουγα πρώτη φορά, πρόκειται για ένα site μέσω του οποίου μπορείς να βλέπεις πού ανά τον κόσμο είναι οι φίλοι σου, συνεπώς είναι χρήσιμη υπηρεσία για συχνούς ταξιδιώτες, μακρινούς φίλους κλπ).
3. Video: TV sucks. Η τηλεόραση δεν παρέχει τη δυνατότητα αναζήτησης πληροφορίας (non-searchable), έχει υψηλά κόστη παραγωγής και εκπομπής (transmission) και δεν προσφέρει ευκαιρίες για κοινωνική δικτύωση (social networking). Αυτές και άλλες αδυναμίες της τηλεόρασης ήδη καλύπτονται από προϊόντα και υπηρεσίες όπως το Joost, το Apple TV και το TiVO.
4. New culture: Μία νέα, παγκόσμια κουλτούρα ανατέλλει, ειδικά όσον αφορά τη νέα γενιά, και χαρακτηρίζεται από τις ακόλουθες τάσεις (τις παραθέτω όπως αναφέρθηκαν στην παρουσίαση): no office, self-employed, easy to become an entrepreneur, no race (ex. kids playing World of Warcraft with fellows around the world), no smoking, no e-mail, no country (citizens of the world), no religion, no hierarchy, nothing centralised, no mass media, no time (right here, right now), no offline (ubiquitous connectivity), no distance, no secrets (everything shared/transparency), no costs (free telephone, music, TV etc).

Γενικά το Internet World μου άφησε μία ευχάριστη γεύση, ειδικά η παρουσίαση του Le Meur, και αξίζει να συμπληρώσω ότι η είσοδος ήταν δωρεάν. Ελπίζω να αρχίσουμε να βλέπουμε και στην Ελλάδα περισσότερα τέτοια events, πέρα από το καθιερωμένο ετήσιο συνέδριο του Interactive Advertising Bureau.