Πλέον το bBooks βρίσκεται ανάμεσα στις συμμετοχές στο Best Practices Forum του Ινστιτούτου Νεολαίας και της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Πρόκειται για μία πρωτοβουλία που σκοπεύει στην ανάδειξη καλών πρακτικών που προκύπτουν από τη νεανική καινοτομία και επιχειρηματικότητα.

Οι συμμετοχές βαθμολογούνται από τους χρήστες με ένα απλό login μέσω Facebook ή Twitter. Η διαδικασία θα λήξει το Μάιο και θα λάβει χώρα σχετική εκδήλωση όπου θα παρουσιαστούν οι 10 δημοφιλέστερες συμμετοχές ενώ οι τρείς πρώτες θα λάβουν τιμητική διάκριση και πρόσβαση σε υπηρεσίες υποστήριξης (consulting, IT, Web, Marketing) που θα προκύψουν από χορηγίες εταιρειών.

Εάν λοιπόν θέλετε να στηρίξετε το bBooks.gr δεν έχετε παρά να μας δώσετε 5 αστεράκια στη σχετική σελίδα!

Ύστερα από πολλούς μήνες προετοιμασίας είναι στον αέρα από το Σάββατο το bBooks.gr, η πρώτη μου απόπειρα στον επιχειρηματικό στίβο. Πρόκειται για ένα ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο με εξειδίκευση σε ξενόγλωσσα βιβλία design, αρχιτεκτονικής, τέχνης, φωτογραφίας, διακόσμησης και lifestyle.

Ξεκινάω σχεδόν μόνος, με τη βοήθεια συγγενών και φίλων και με ένα κεφάλαιο που μετά βίας αγγιζει τα πέντε ψηφία, το οποίο αφιερώθηκε κατά κύριο λόγο στην αγορά εμπορεύματος και στη διαμόρφωση του χώρου. Μου πήρε καιρό να το στήσω γιατί παράλληλα εξακολουθώ να εργάζομαι στην πρωινή μου δουλειά. Το bBooks.gr στην ουσία ξεκινάει σαν side project με το οποίο ασχολούμαι κυρίως τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα. Η πλατφόρμα που χρησιμοποιώ είναι το Skroutzstore με μία πολύ χαμηλή μηνιαία συνδρομή, ενώ το design επιμελήθηκε ο Θάνος από το kloudesign.gr και τα γραφιστικά η Ελένη από το vectorstories.com.

Είμαι περήφανος για το αποτέλεσμα που έχει βγει, δεδομένου του περιορισμένου ύψους της επένδυσης νομίζω ότι έχουμε ένα site όμορφο και εύκολο στην πλοήγηση όσο λίγα. Γνωρίζω τις αδυναμίες που υπάρχουν (έλλειψη φιλτραρίσματος προϊόντων, ελλιπές site search, checkout όπου αλλάζει το design και το URL, έλλειψη δυνατότητας εμφάνισης “σχετικών προϊόντων” στη σελίδα προϊόντος) αλλά αυτά είναι θέματα πλατφόρμας και θα λυθούν αν όλα πάνε καλά και επιλέξω μια πιο μόνιμη λύση.

Η εμπειρία του στησίματος είχε αρκετές προκλήσεις, από την επιλογή προμηθευτών και προϊόντων μέχρι την έγκριση από την τράπεζα για να δέχομαι ηλεκτρονικές πληρωμές και τη συμφωνία με εταιρία courier. Παρά τον κόπο όμως, είναι πολύ όμορφη η αίσθηση ότι φτιάχνεις κάτι καινούργιο, ότι είσαι δημιουργικός. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που το site βγήκε live και πληκτρολόγησα bBooks.gr!

Είμαι ανοιχτός σε σχόλια και παρατηρήσεις και ήδη προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο ενεργός σε social media. Για παράδειγμα, η επιλογή του logo έγινε μέσα από ψηφοφορία στο Facebook

Ελπίζω αν σας αρέσει το bBooks.gr να το βοηθήσετε με ένα share, post, tweet, email, whatever!

Φαίνεται ότι όλοι πλέον έχουν ένα (τουλάχιστον) προφίλ στο δημοφιλές site κοινωνικής δικτύωσης. Φίλες και φίλοι, συμμαθητές από το δημοτικό, τα ξαδέρφια και οι θείες από το χωριό. Όλοι λατρεύουν να κάνουν status updates, να ανεβάζουν φωτογραφίες από τις διακοπές, να παίζουν παιχνιδάκια της κακιάς ώρας και να περνούν ατελείωτες ώρες στη δουλειά προσέχοντας μην περάσει το αφεντικό και δει την οθόνη τους (άλλωστε το social networking έχει χαρακτηριστεί και social not working). Μπορεί όμως να έρθει μια νέα υπηρεσία από το πουθενά και να εκθρονίσει το Facebook?

Καθόλου απίθανο, άλλωστε έχει συμβεί και στο παρελθόν. Μπορεί οι Έλληνες να έμαθαν την online κοινωνική δικτύωση από το Facebook, όμως η αλήθεια είναι ότι προϋπήρχαν αρκετές αντίστοιχες υπηρεσίες όπως το Classmates, το Friendster και βέβαια το MySpace που ήταν ο ηγέτης στην αγορά μέχρι να έρθει η απογείωση του Facebook. Πολλοί αναφέρουν το Twitter ως το next big thing που μας έχει πάρει τα μυαλά αλλά η αλήθεια είναι ότι το Facebook και το Twitter έχουν τόσα κοινά όσα και η Μόνικα με την Κατερίνα Στανίση. Το Twitter είναι microblogging πλατφόρμα και θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τα status updates του Facebook.

Η αλήθεια είναι ότι η γιγάντωση του Facebook έχει δημιουργήσει ανυπέρβλητα εμπόδια εισόδου για νέους παίχτες στο συγκεκριμένο industry. Φιλόδοξοι 20χρονοι με γκαράζ στην Καλιφόρνια, τα νέα είναι άσχημα για σας. Με δύο λέξεις: network effect. Στην επιστήμη της Κοινωνιολογίας της Τεχνολογίας υπάρχει το εξής αξίωμα (με το οποίο ήταν ερωτευμένοι οι καθηγητές μου στο LSE): όσο μεγαλώνει ένα δίκτυο, ταυτόχρονα αυξάνεται και η αξία της ιδιότητας του μέλους αυτού του δικτύου, και άρα προσελκύονται συνεχώς νέα μέλη. Με απλά λόγια, το γεγονός ότι όλοι οι γνωστοί σου είναι στο Facebook σε δένει εκεί και σε αποτρέπει από το να μεταπηδήσεις σε μια άλλη υπηρεσία που πιθανώς είναι καλύτερη αλλά θα έχεις προφίλ μόνο εσύ και ο κούκος.

Υπάρχει ελπίδα λοιπόν για τους επίδοξους ανταγωνιστές? Υπάρχει, και μάλιστα διπλή. Κατ’ αρχήν, το ίδιο αξίωμα θέτει ένα όριο σε κάθε δίκτυο, πέρα από το οποίο η προσθήκη ενός νέου μέλους μειώνει αντί να αυξάνει την αξία της ιδιότητας του μέλους. Αυτό συμβαίνει κυρίως εξαιτίας του θορύβου (κάθε μορφής) που προκαλείται από τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό των συμμετεχόντων στο δίκτυο. Πόσοι γνωστοί σας έχουν απενεργοποιήσει τα προφίλ τους στο Facebook επειδή είχαν βαρεθεί να απαντάνε σε friend requests, pokes, invitations σε εφαρμογές, παιχνίδια, groups και pages? Η δεύτερη πηγή ελπίδας είναι το λεγόμενο Data Portability Project. Πρόκειται για μία διαδικτυακή πρωτοβουλία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των χρηστών, σύμφωνα με την οποία ο καθένας έχει την ιδιοκτησία των δεδομένων του (συμπεριλαμβανομένων των friends, φωτογραφιών, posted items, κλπ) και μπορεί να τα παίρνει μαζί του όταν εγκαταλείπει μια υπηρεσία και εγγράφεται σε μία άλλη. Το Facebook είναι υποστηρικτής του Data Portability Project, παρ’ όλα αυτά η πρωτοβουλία βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα και κανείς δεν γνωρίζει πώς ακριβώς θα εξελιχθεί.

Ποια είναι λοιπόν η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου? Η πιθανότερη απάντηση μοιάζει να είναι …μετά το Facebook, το χάος.

*Photo by mandiberg.

Όσο και αν ακούγεται απίστευτο, η Εσθονία του 1.3 εκατομμυρίου κατοίκων θεωρείται αυτή τη στιγμή μία από τις τεχνολογικές υπερδυνάμεις παγκοσμίως. Σε κάποιους τομείς μάλιστα όπως η ηλεκτρονική ασφάλεια αναφέρεται συχνά ως το πλέον προηγμένο κράτος στον κόσμο, τίτλος που αξιοποιεί δεόντως πουλώντας τεχνογνωσία σε άλλα κράτη αλλά και σε εταιρίες. Πώς είναι λοιπόν η καθημερινότητα σε αυτήν την μυστηριώδη “καλωδιωμένη” χώρα?

Κατ’ αρχήν δεν είναι καλωδιωμένη! Μόνο στο Τάλιν υπάρχουν 359 δημόσια hotspots που προσφέρουν δωρεάν πρόσβαση σε ασύρματο Internet. Το Διαδίκτυο στην Εσθονία χρησιμοποιείται σε μία πληθώρα εφαρμογών: Διαλέξεις μέσω Skype στο Πανεπιστήμιο του Τάλιν, πληρωμές για στάθμευση αυτοκινήτου μέσω κινητού τηλεφώνου, δυνατότητα διαδικτυακής ψήφου στις εκλογές, online συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου με real time ενημέρωση των πολιτών και πολλά άλλα. Όσον αφορά την επιχειρηματικότητα, αρκεί να αναφέρουμε ότι η γνωστή υπηρεσία διαδικτυακής τηλεφωνίας Skype χρεώνεται στην εσθονική βιομηχανία τεχνολογίας (αν και οι ιδρυτές της είναι ένας Σουηδός και ένας Δανός), η οποία θεωρείται ως η Silicon Valley της Βαλτικής. Για περισότερες πληροφορίες υπάρχει και το site Invest in Estonia. Όλα αυτά σε μία χώρα που είναι η πρώτη στον κόσμο που έχει αναγνωρίσει συνταγματικά την πρόσβαση στο Διαδίκτυο ως αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Ωραία, θα μου πείτε, αλλά πώς τα κατάφεραν?

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Από ότι φαίνεται, όπως συμβαίνει συνήθως στα success stories, όλα ξεκίνησαν από την διορατικότητα και την “τρέλα” μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. To 1992 ο Marti Laar εκλέγεται πρωθυπουργός της Εσθονίας σε ηλικία 32 ετών (!) και γίνεται ο αρχιτέκτονας του εσθονικού θαύματος: οικονομική απελευθέρωση, μηδενική ανοχή στη διαφθορά και αδιαπραγμάτευτη επιμονή στην ηλεκτρονική επικοινωνία της κρατικής μηχανής με τους πολίτες. Τέσσερα χρόνια μετά, και με πρωτοβουλία του εσθονού πρέσβη στις ΗΠΑ και του Υπουργού Παιδείας, τίθεται σε εφαρμογή το φιλόδοξο πρόγραμμα Tiger’s Leap που έχει σαν στόχο την ανάπτυξη και επέκταση της υποδομής υπολογιστών και δικτύων στη χώρα, με έμφαση στον τομέα της εκπαίδευσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρόγραμμα ξεκίνησε με κρατική χρηματοδότηση, πολλά χρόνια πριν την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την υποδοχή των γνωστών “πακέτων στήριξης”…

Αν σε αυτές τις πολιτικές πρωτοβουλίες προσθέσουμε την ανυπομονησία ενός λαού που -προσφάτως απαλλαγμένος από το κομμουνιστικό καθεστώς- θέλει να γνωρίσει τον κόσμο και να αποδείξει τι αξίζει, καθώς και λίγη δόση τύχης (οι ιδρυτές του Skype είναι σκανδιναβοί και επέλεξαν την Εσθονία, μία χώρα με γεωγραφική και πολιτισμική εγγύτητα ως βάση τους, κάτι που εκτίναξε το image της χώρας), τότε η σημερινή θέση της Εσθονίας στον παγκόσμιο τεχνολογικό χάρτη μπορεί να εξηγηθεί βάσιμα.

Εύλογα, νομίζω, γεννιέται το ερώτημα: Τι θα μπορούσε άραγε να διδαχθεί η Ελλάδα από αυτήν την ιστορία?

Επί του θέματος, τον τελευταίο καιρό έχω διαβάσει τρία εξαιρετικά posts σε ελληνικά blogs για το μέλλον της εκπαίδευσης και των σχολείων στην εποχή της τεχνολογίας.

Με χρονολογική σειρά, το πρώτο κείμενο είναι του Νίκου Δρανδάκη και εκτός από τις αξιόλογες απόψεις του συντάκτη περιλαμβάνει και τρία πολύ καλά videos.

Το δεύτερο post είναι του Στάθη Χαϊκάλη ο οποίος εκφράζει τον προβληματισμό του για την απόσταση ανάμεσα στο παραδοσιακό σχολείο και το σύγχρονο νεανικό lifestyle.

Το τελευταίο άρθρο, το οποίο διάβασα σήμερα και υπήρξε η αφορμή για αυτό το post, δημοσιεύτηκε στο blog του Ινστιτούτου Επικοινωνίας και είναι γραμμένο από τον Χρήστο Ντόκο, Corporate Communications Director & Learning Officer της McCann Erickson Athens. Το κείμενο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πηγαίνει τη συζήτηση περί τεχνολογίας και εκπαιδευτικής διαδικασίας ένα βήμα παραπέρα: πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα κινητά τηλέφωνα στην τάξη (για εκπαιδευτικούς σκοπούς)? Σύμφωνα με το άρθρο, στη Νέα Υόρκη έχει ήδη ξεκινήσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα διανομής κινητών τηλεφώνων σε μαθητές, με απώτερο σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν ως εργαλεία μάθησης και να καταστεί έτσι η εκπαίδευση μια πιο ενδιαφέρουσα και σύγχρονη εμπειρία.

Το άρθρο όμως του Κου Ντόκου ακουμπάει και σε ένα θέμα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία: την “εισβολή” των marketers και των brands στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Ακόμα θυμάμαι τα φοιτητικά πανό στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ένα κατά τα άλλα Πανεπιστήμιο Οικονομικών (και Κοινωνικών) Επιστημών, που έγραφαν συνθήματα του τύπου “έξω οι πολυεθνικές από τα πανεπιστήμια”. Πολλές φορές χαμογελούσα βλέποντας αυτά τα πανό επιστρέφοντας από κάποιο συνέδριο όπου πολλάκις είχε ακουστεί ότι απαιτείται καλύτερη σύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας, ότι οι νέοι φοιτούν σε σχολές οι απόφοιτοι των οποίων δεν έχουν καθόλου ζήτηση και ούτω καθ’ εξής.

Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου στο Λονδίνο είδα ξεκάθαρα πώς είναι να είναι συνδεδεμένη η αγορά εργασίας με το πανεπιστήμιο: κάθε μέρα έρχονταν οι καλύτερες εταιρίες και έκαναν παρουσιάσεις, δέχονταν βιογραφικά και απαντούσαν σε ερωτήσεις. Είναι περιττό να αναφέρω ότι πολλές φορές κάποιος που γνώριζες στο ανεπίσημο κομμάτι των παρουσιάσεων ήταν τελικά αυτός που σου έπαιρνε συνέντευξη όταν αργότερα πήγαινες στα γραφεία της εταιρίας…Επίσης ήταν σύνηθες να διανέμονται branded δώρα στο campus, όπως για παράδειγμα ένα μικρόφωνο Skype που χρησιμοποιώ εδώ και 2,5 χρόνια! Τέλος, είναι πολύ φυσιολογικό για μία εταιρία να χρηματοδοτεί μία έρευνα-μελέτη κάποιου καθηγητή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα report μιας καθηγήτριάς μου σχετικά με το μέλλον της τηλεόρασης μέσω κινητού τηλεφώνου (mobile TV) που ζητήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τη Nokia.

Η χρήση νέων τεχνολογιών και η καλύτερη σύνδεση με τον επιχειρηματικό κόσμο αποτελούν πραγματικές τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα. Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο αν υπάρχει βούληση από την πολιτική ηγεσία για να τις προωθήσει, αλλά και αν είναι έτοιμη η κοινωνία να τις αποδεχθεί. Που οδηγεί σε ένα τρίτο ερώτημα, δηλαδή το αν η πολιτική ηγεσία έχει τη διάθεση να δεχτεί οποιοδήποτε πολιτικό κόστος προκειμένου να προχωρήσει σε αλλαγές…Πολύ θα ήθελα να μάθω την άποψη της (μη επανεκλεγείσας στις πρόσφατες εκλογές) Κας Μαριέττας Γιαννάκου επ’ αυτού!

Ο Sorrell είναι ένα από τα σπουδαιότερα “κεφάλια” παγκοσμίως στο χώρο της διαφήμισης, όντας ιδρυτής και CEO του WPP Group, ενός από τα μεγαλύτερα group εταιριών επικοινωνίας στον κόσμο με 100.000 εργαζόμενους σε 106 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (OgilvyOne, Spot JWT, AGB Nielsen Media Research κ.α.). Είχε έρθει λοιπόν να μιλήσει περί διαφήμισης στο LSE, σε μία εκδήλωση από την οποία μού έμειναν τρεις ρήσεις του:

1. “Η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική είναι κορεσμένες αγορές γι’ αυτό οι διαφημιστικές εταιρίες τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να δραστηριοποιηθούν στις αναδυόμενες αγορές της Κίνας, της Ινδίας και της Λατινικής Αμερικής”.

2. “Για το 2010 έχουμε σαν στόχο το 40-50% των εταιριών του Group να δραστηριοποιείται στον χώρο της online επικοινωνίας”.

3. “Είναι αυτή η εφημερίδα πιο ενδιαφέρουσα από μένα?”, απευθυνόμενος σε έναν φοιτητή που διάβαζε την εφημερίδα του την ώρα που μιλούσε ο Sir Sorrell.

Αυτό πάντως που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το πόσο προσιτός ήταν. Απόδειξη ότι όταν μετά την ομιλία τού έστειλα e-mail ρωτώντας τις άπόψεις του για τη δυναμική του Internet ως διαφημιστικού μέσου (ερώτηση που σήμερα μπορεί να ακούγεται αφελής αλλά το 2005 το τοπίο ήταν ακόμα υπό διαμόρφωση!), με παρέπεμψε σε κάποιες πολύ χρήσιμες δημοσιεύσεις του WPP Group, ζητώντας μου να ρίξω μια ματιά και να επανέλθω με πιο συγκεκριμένες απορίες. Εκτός αυτού όμως, ο άνθρωπος αυτός που έχει τιμηθεί με το Harvard Alumni Achievement Award με βοήθησε και στη διπλωματική μου! Όταν με νεανικό θάρρος και θράσος τού ζήτησα να τού πάρω συνέντευξη στα πλαίσια της έρευνας της διπλωματικής μου εργασίας, αυτός αρνήθηκε ευγενικά μεν, μού κανόνισε συνέντευξη με κάποιο άλλο ανώτατο στέλεχος του WPP στο Λονδίνο δε.

Πού θέλω να καταλήξω με αυτήν την εξιστόρηση? Μετά την ανάγνωση του άρθρου του Knowhow και τις παραπάνω αναμνήσεις που μού ξύπνησε, θυμήθηκα μία άλλη ιστορία που μού είχε κάνει εντύπωση πριν αρκετό καιρό και εκτυλίσσεται στην ίδια χρονική περίοδο με τη δική μου: την ιστορία του Γιώργου Βαρέλογλου από το AboutSEO. Ο Γιώργος, όντας φοιτητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και έχοντας κερδίσει το Βραβείο Επιχειρηματικότητας του Πανεπιστημίου Πειραιά, στέλνει e-mail στις (παγκοσμίου φήμης) διαφημιστικές εταιρίες της Θεσσαλονίκης ζητώντας εργασία άνευ αποδοχών. Τα πολυάσχολα στελέχη της τοπικής αγοράς δεν του απαντάνε καν, με μοναδική εξαίρεση τον Κώστα Μάντζιαρη της Mindworks and the rest is history…

Δεν είναι του χαρακτήρα μου να κλείσω αυτό το post με κάποιο βαρύγδουπο δίδαγμα, άλλωστε το blog αυτό είναι στην ουσία απλά ένας χώρος για καταγραφή σκέψεων. Το πλέον προφανές είναι ότι η έπαρση δεν ταιριάζει στους άριστους αλλά στους μέτριους…

FROM
THE VICE PRESIDENT
MICROSOFT LOTTERY INTERNATIONAL
PROMOTIONS PRIZE AWARD

REF Nº: MIC25993189SP06
BATCH Nº:1007581900

Dear Winner,
Your e-mail address attached to ticket number: 023-0148-790-459 with
Serial number 5368/05 drew the lucky number: 29 and we write to congratulate you as your e-mail address has won you £600,000 in the recently conducted software e-mail lottery by MICROSOFT CORPORATION.
This was done after e-mail addresses were randomly selected by our database software powered by the Internet and your e-mail address was among those chosen this quarter.Your awarded cash prize has been deposit with the bank for transfer to your bank account.
To claim your cash prize, you are to write to the bank immediately for the release of your awarded cash prize to your account in the area where you are located.

Bank Contact:
Citibank Plc
332 Oxford Street
London W1C 1JF
Phone – (44) 701 1146 986
Fax – 08 70455435
E-mail: citibankonline@uk2.net

You are advised to forward the following details to the bank for validation and processing when you contact them.

Your details:
1. Full name:
2. Address:
3. Age:
4. Sex:
5. Marital status:
6. Occupation:
7. Phone and fax numbers:
8. Country:
9. Amount won:

For questions and enquiries, please contact the legal department officer:
Mrs Maureen Whyte
Legal Department Officer
Tel. (44) 701-111-33-512
E-mail: microsoftpostmasters@yahoo.com

Congratulations.

Mrs Susan Flower
Vice President
Microsoft Lottery International

Υπάρχουν κάποια (λίγα) στοιχεία που σε κάνουν να πιστεύεις ότι το e-mail μπορεί να είναι αληθινό. Για παράδειγμα, τα ισχυρά brand names των Microsoft και Citibank, τα Reference number και Batch number στην αρχή, όπως και το γεγονός ότι δεν σου ζητάει να κάνεις κάτι “ύποπτο” (όπως να δώσεις τα στοιχεία της πιστωτικής σου κάρτας).

Όμως υπάρχουν πολύ περισσότεροι λόγοι για να ξεκαθαρίσεις χωρίς δεύτερη σκέψη ότι πρόκειται περί απάτης. Θα τους αναλύσω παρακάτω, μετατρέποντας το post σε ένα είδος οδηγού για αρχάριους, προς αποφυγή των spam e-mail.

1. Είναι σχεδόν απίθανο να έχετε κερδίσει οτιδήποτε από online διαγωνισμό.
2. Το προηγούμενο ισχύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό όταν πρόκειται για διαγωνισμό στον οποίο δεν είχατε κάνει δήλωση συμμετοχής αλλά “σας επέλεξαν ως νικητή”.
3. Κοιτάξτε τη διεύθυνση του αποστολέα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το e-mail δεν προερχόταν από τη Microsoft αλλά από κάποιο άλλο, παντελώς άγνωστο site.
4. Δώστε έμφαση σε όλα τα στοιχεία επικοινωνίας που παρέχονται. Είναι δυνατόν ο νομικός σύμβουλος της Microsoft να έχει ηλεκτρονική διεύθυνση που τελειώνει σε yahoo.com? (αυτό ήταν το αγαπημένο μου!)
5. Προσέξτε τις λεπτομέρειες της τράπεζας. Το e-mail της Citibank δεν καταλήγει σε εταιρική διεύθυνση αλλά και πάλι φιλοξενείται σε κάποιο άσχετο site. Κάντε ένα Google search για το συγκεκριμένο υποκατάστημα και τσεκάρετε τη διεύθυνση και το τηλέφωνο (όπως αναμενόταν το νούμερο είναι ψεύτικο και προφανώς αποσκοπεί στο να τους καλέσεις και να τους δώσεις τα στοιχεία της τράπεζάς σου μέσω τηλεφώνου).
6. Μην ψαρώνετε!